Ryan Giggs

BIOGRAFIA

29 listopada 1973 roku - tę datę powinien zapamiętać każdy kibic Manchesteru United. Dokładnie tego dnia w Cardiff na świat przyszedł Ryan Giggs - człowiek, który 37 lat później został wybrany piłkarzem wszechczasów klubu z Old Trafford. Walijski Czarodziej.

Urodził się jako syn Lynne Giggs i rugbysty Danny'ego Wilsona. Gdy Ryan miał 7 lat przeprowadził się z rodziną do Manchesteru. Manchesteru, który miał stać się miejscem, w którym już jako Ryan Giggs zostanie legendą współczesnej piłki nożnej.

Mimo, że początki Ryana w Manchesterze były trudne, gdyż jego walijski akcent był powodem drwin rówieśników, młody Giggs nie zniechęcał się i robił to co kocha - grał w piłkę. Podczas jednego meczu z kolegami w roku 1982, Ryan został zauważony przez Denisa Schofielda skauta Manchesteru City. Wtedy Giggs jako 9-latek trafił do swojego pierwszego klubu, młodzieżowego Deans. Następnie trafił on do Salford Juniors. Właśnie z pobytem w tej drużynie wiąże się ciekawa anegdota: W jednym z treningowych meczów Ryan Giggs był rezerwowym a jego drużyna wyraźnie odstawała poziomem od rywali. Jednak wszystko zmieniło się gdy młody Giggs’y wszedł na plac gry i zdobył 6 bramek. Mimo, że Walijczyk od małego był fanem Manchesteru United, to w roku 1985 za pośrednictwem wspomnianego wcześniej Denisa Schofielda trafił do niebieskiej części Manchesteru. Sam Giggs w swojej autobiografi pisze:
„ Znalazłem się tam tylko dlatego, że mój trener z Deans, Dennis Schofield, był skautem City i ich wielkim kibicem. Zorganizował mi treningi z klubem, ale choć wszyscy w City byli dla mnie mili i traktowali bardzo dobrze, wiedziałem, że nic z tego nie będzie. Podświadomie czułem, że coś tym miejscu mi nie odpowiada.”

Legenda głosi, że w dniu 14. urodzin Ryana, odwiedził sam sir Alex Ferguson, aby namówić go na dołączenie do juniorskiej drużyny Czerwonych Diabłów. Można sobie tylko wyobrazić jakie wrażenie w tamtym czasie musiała wywierać gra Giggsa, skoro sam sir Alex zdecydował się zaangażować w karierę młodego piłkarza. W wieku 16 lat Giggs podpisał amatorski kontrakt z Manchester United, a 30 listopada 1990, tuż po 17. urodzinach – profesjonalny.  Zadebiutował w lidze 2 marca 1991, w meczu na Old Trafford, kiedy to wszedł na boisko za kontuzjowanego Denisa Irwina. Jednak nie może wspominać tego meczu radośnie, gdyż Manchester United przegrał 2:0, a dziennikarze ocenili ten mecz później jako najsłabszy występ United w sezonie. Sam Giggs o tym spotkaniu mówi:

„ Przełomowy dzień w mojej piłkarskiej karierze wcale nie był najszczęśliwszy”.
Maj 1991 roku był dla Ryana wyjątkowy, gdyż wtedy po raz pierwszy zagrał w wyjściowym składzie United i to nie w byle jakim meczu tylko w spotkaniu z rywalem z innej części miasta. Debiutu w pierwszym składzie nie mógł sobie lepiej zaplanować, zdobył gola a Manchester United wygrał 1:0, choć sam Giggs nie jest przekonany, że to właśnie jemu powinna być przypisana ta bramka.

W piłce nożnej często zdarza się, że „nieszczęście jednego jest szczęściem drugiego”. Podobnie było w przypadku Ryana gdyż poprzez kontuzję Lee Sharpe’a na początku sezonu 1991/1992 Giggs otrzymał szansę regularnej gry w pierwszej drużynie. Sezon ten przebiegł lepiej niż wszyscy sobie wyobrażali, nawet sam zainteresowany:

„Nie śmiałem marzyć, że zagram w pierwszym składzie w meczu otwarcia sezonu. A co dopiero, że do jego końca wystąpię 41 razy, zaledwie dziewięciokrotnie wchodząc z ławki rezerwowyc. To było dużo więcej niż mogłem się spodziewać.”

Ukoronowaniem tego sezonu było zdobycie przez Ryana Giggsa swojego pierwszego trofeum Pucharu Ligi Angielskiej.

Sezon 1992/1993 był wyjątkowy dla Manchesteru United, a więc również i dla Ryana Giggsa. Mimo niemrawego początku, Czerwone Diabły zdobyły oczekiwane od dawna Mistrzstwo Anglii i Ryan Giggs był ważnym elementem mistrzowskiej układanki sir Alexa Fergusona. W owym czasie w klubie było wielu piłkarzy, którzy ukształtowali Ryana jako piłkarza. Jednym z nich był Eric Cantona, który swoim błyskiem geniuszu doprowadził United do tytułu. Młody Walijczyk był w klubie otoczony szczególna opieką. Przez pierwsze dwa lata jego gry sir Alex Ferguson zakazał dziennikarzom przeprowadzania wywiadów z piłkarzem, aby nie „przewróciło mu się w głowie”.  Sam Giggs wspomina, że sir Alex traktował go oraz Lee Sharpe’a jak swoich ulubionych synów. Wiązę się z tym ciekawa historia: Pewnego wieczoru w 1992 roku młodzi Giggs i Sharpe szykowali się na wyjście na miasto. W pewnym momencie do pokoju wparował czerwony ze słości Ferguson i w tym momencie skończyły się wieczorne plany dwójki piłkarzy. Jak się później okazało osobą która doniosła do Bossa na młodych zawodników była……….. Lynne Giggs, mama Ryana.

Na wiosnę 1993 roku Ryan otrzymał nagrodę Young Eagle of the Year ( dla najlepszego młodego zawodnika sezonu). Seozn 1993/1994 był udany dla Giggsa. Manchester United najpierw obronił mistrzowski tytuł a potem zwyciężył na Wembley w finale Pucharu Anglii. Giggs tak wspomina tamen wieczór:
„ Puchar Anglii wygrany, podwójna korona przypieczętowana, cały świat kocha Erika i mnie.”

Sezon 1994/1995 nie był szczęśliwy dla Giggsa. To właśnie wtedy rozpoczęły się jego problemy ze ścięgnami, które powtarzały się później dość regularnie. Nadomiar tego sezon ten był fatalny dla klubu, który nie zdobył żadnego trofeum.

Kolejny sezon był dla Ryana dużo lepszy, a co najważniejsze spokojniejszy. Drużyna odzyskała The Double, a Giggs spokojnie mógł skupić się na treningach, gdyż media przerzuciły się na nową wschodząca gwiazdę angielskiej piłki Davida Beckhama. W meczu, który zapewnił United mistrzostwo Ryan zdobył gola, stawiając „kropkę nad i” w bardzo dobrym sezonie.

Sezon 1996/1997 przeszedł bez większego echa. Ryan odpuścił kilka kompromitujących porażek drużyny ( z Newcastle, Southampton i Chelsea) z powodu kontuzji. Mimo to zdobył swój 4 tytuł mistrzowski, lecz gra w Champions League skończyła się na półfinale.

Sezon 1997/1998 mimo, że bez żadnego trofeum, był dla Ryana całkiem niezły. Opuścił kilka spotkań z powodu zerwania ścięgna, ale gdy był już na boisku błyszczał formą, za co kibice uhonorowali go nagrodą dla najlepszego zawodnika roku.

Wreszcie nadszedł pamiętny sezon 1998/1999. Meczem z Tottenhamem Manchester United zapewnił sobie mistrzowski tytuł, ale zarówno dla kibiców Czerwonych Diabłów jak i dla Ryana Giggsa był to dopiero przedsmak wielkich wydarzeń. W powtórzonym meczu półfinału Pucharu Anglii, a bardziej precyzyjnie w drugiej połowie dogrywki tego meczu Ryan Giggs strzelił gola uznanego za bramkę wszechczasów. Sam Giggs opisuja tą sytuację tak:
„Patrick Vieira wyglądał już na zmęczonego,a ja, czając się w środku pola, dostrzegłem, że przygotowuje się do przerzucena piłki na drugą stronę boiska. Licząc na przerwanie podania, podkradłem się do przodu i przechwyciłem piłkę. Pognałem z nią do przodu, czasami trącając ją lekko,a czasami pozwalając jej toczyć się, samemu balansując ciałem. Wydawało mi, że okiwałem każdego kto wyrósł przede mną, aż nagle zdałem sobie sprawę, że jestem w polu karnym, gdzie już nikt nie może mnie dotknąć. Do tego momentu nie zdawałem sobie sprawy w jakim miejscu boiska jestem, bo w całości koncentrowałem się na piłce. Wówczas wkręciłem się między Martina Keownaa Lee Nixona i kiedy nadbiegał Tony Adams, by mnie powstrzymać, uderzyłem piłkę z największą siłą jaką miałem. Kąt był ostry, ja mocno pochylony, czułem więc, że nie wymierzę dokładnie. Nie miałem też równowagi, żeby uderzyć wewnętrzną stroną stopy, toteż nie mogłem uwierzyć własnym oczom, że piłka jednak zatrzepotała w siatce.”

W finale FA Cup było gładkie 2:0 z Newcastle, zarówno Ryan jak i inni piłkarze myślami byli już na Camp Nou, gdzie kilka dni później mięli zagrać jeden z najwspanialszych finałów Ligi Mistrzów w historii. Ale droga do tego finału w cale nie była łatwa. Bramka Giggsa w pierwszym półfinałowym meczu z Juventusem Turyn na Old Trafford okazała się kluczowa, gdyż dzięki remisowi 1:1 gracze United pojechali na Stadio Delle Alpi z nadziejami na sukces. Nadzieje te nie okazały się płonne, gdyż Czerwone Diabły wygrały 3:2 i awansowały do finału, gdzie zmierzyły się z Bayernem Monachium. Mimo fatalnego początku, ostatnie minuty były dla United wspaniałe, a Ryan Giggs znów dodał coś od siebie zaliczając asystę przy wyrównującej bramce. Co prawda w asyście tej było mnóstwo szczęścia, ale podbno „szczęscie sprzyja lepszym”. Sam Ryan również zdaje sobie sprawę z ogromu szczęścia jakiego spadło na Manchester w tej akcji:

„Oczywiście, że mieliśmy mnóstwo szczęścia przy tej bramce. Piłka szczęśliwie trafiła do mnie, ja bardzo szczęsliwie ją odbiłem, a Teddy szczęśliwie trafił do siatki. Ale przecież nie ma niczego złego w tym, że ma się farta…”

Zwycięską bramkę tuż przed końcowym gwizdkiem dołożył Ole Gunnar Solskjaer i Giggs wraz z kolegami mógł się cieszyć ze swojego pierwszego tryumfu w Champions League.

Kolejny sezon zaczął się dla Ryana bardzo dobrze. United zdobyło Puchar Interkontynentlany pokonując w finale brazylijski Palmeiras w Tokio, a Giggs został piłkarzem meczu. Walijczyk zakończył ten sezon z 7 golami w 44 meczach i zdobył swoje 6 mistrzostwo.

W sezonie 2000/2001 Ryan przyczynił się do potwierdzenia dominacji United na wyspach      (zwycięstwo we wszytkich rozgrywkach w Anglii).

W Sierpniu 2001 roku Ryan Giggs wystąpił w swim jubileuszowym meczu z okazji 10 lat gry w czerwonych barwach przeciwko Celticowi Glasgow
Sezon 2001/2002 był zasłużonym odpoczynkiem w zdobywaniu trofeów. W kolejnym przyszło odzyskanie mistrzostwa, a 23 sierpnia 2002 Giggs strzelił swoją setną bramkę w barwach Czerwonych Diabłów, zapewniając remis 2:2 w meczu z Chelsea na Stamford Bridge.

Następne 3 sezony były okresem przejściowym dla klubu, dlatego gablota z trofeami Giggsa została uzupełniona tylko o 2 pozycje( Puchar Anglii 2004 i Puchar Ligi 2006). W ciągu tych 3 sezonów Ryan rozegrał 128 meczów i zdobył 21 bramek w barwach United.

W sezonie 2006/2007 po 3 sezonach przerwy Manchester United odzyskał tytuł, a Ryan dołożył do tego swoją cegiełkę strzelając 4 gole w 30 meczach ligowych, w których wystąpił.

W grudniu 2007 roku, Ryan odebrał z rąk Królowej Elżbiety II Order Imperium Brytyjskiego.
Gdy Ryan Giggs debiutował w Manchesterze United pewnie w najśmielszych marzeniach nie oczekiwał tego, co stało się 21 maja 2008 roku w Moskwie, a dokładnie w 87 minucie finału Ligi Mistrzów przeciwko Chelsea. To własnie wtedy Ryan Giggs zagrał z diabełkiem na koszulce po raz 759, ty samym bijąc rekord legendy klubu Sir Bobby’ego Charltona. W tej chwili Giggs stał się nie podważalną legendą klubu, przyćmiewając samego Charltona. Mecz ten nie był taki wyjątkowy, gdyby nie fakt, że Walijczyk w serii rzutów karnych był skuteczny egzekutorem „jedenastki” co dało mu drugie zwycięstwo w Lidze Mistrzów.

Z sezonu na sezon Ryan Giggs grał już coraz mniej meczów. Co nie przeszkadzało mu w pobijaniu kolejnych rekordów. 29 września 2009 w meczu Ligi Mistrzów z VFL Wolfsburg na Old Trafford strzelił swoją 150 bramkę w barwach klubu, a 16 stycznia 2011 roku w meczu z Tottenhaem zagrał po raz 600 w Lidze Angielskiej. 5 marca 2013 Ryan Giggs rozegrał mecz numer 1000 w swojej karierze.

4 lipca 2013 roku Ryan Giggs został grającym asystentem Davida Moyesa, którego zastąpił na stanowisku menadżera 22 kwietnia 2014r. Jednak był on tylko menadżerem tymczasowym. W sezonie 2014/2015 Giggs będzie pełnił funkcję asystenta nowego menadżera Manchesteru United Luisa van Gaala, co oznacza, że sezon 2013/2014 był ostatnim w piłkarskiej karierze Walijskiego Czarodzieja.

Informacje

Narodowość: Walia
Data urodzenia: 29 listopada 1973 r.
Miejsce urodzenia: Cardiff

Poprzedni klub: wychowanek
Kwota transferu: nie dotyczy

Lata w Man Utd: 1990 - 2014
Debiut: 2 marca 1991 r. - Everton (D) 0:2
Występy: 963
Bramki: 168

Następny klub: zakończenie kariery
Kwota transferu: nie dotyczy

Sukcesy

Sezon Rozgrywki
2013 Tarcza Wspólnoty
2012/2013 Mistrzostwo Anglii
2011 Tarcza Wspólnoty
2010/2011 Mistrzostwo Anglii
2010 Tarcza Wspólnoty
2009/2010 Puchar Ligi
2008/2009 Mistrzostwo Anglii
2008/2009 Puchar Ligi
2008 Klubowe Mistrzostwa Świata
2008 Tarcza Wspólnoty
2007/2008 Liga Mistrzów
2007/2008 Mistrzostwo Anglii
2007 Tarcza Wspólnoty
2006/2007 Mistrzostwo Anglii
2005/2006 Puchar Ligi
2003/2004 Puchar Anglii
2003 Tarcza Wspólnoty
2002/2003 Mistrzostwo Anglii
2000/2001 Mistrzostwo Anglii
1999/2000 Mistrzostwo Anglii
1999 Puchar Interkontynentalny
1998/1999 Liga Mistrzów
1998/1999 Puchar Anglii
1998/1999 Mistrzostwo Anglii
1997 Tarcza Dobroczynności
1996/1997 Mistrzostwo Anglii
1996 Tarcza Dobroczynności
1995/1996 Puchar Anglii
1995/1996 Mistrzostwo Anglii
1994 Tarcza Dobroczynności
1993/1994 Puchar Anglii
1993/1994 Mistrzostwo Anglii
1993 Tarcza Dobroczynności
1992/1993 Mistrzostwo Anglii
1991/1992 Puchar Ligi
1991 Superpuchar Europy

Kariera

Sezon Występy Bramki
2013/2014 15 (7) 0
2012/2013 18 (14) 5
2011/2012 22 (11) 4
2010/2011 27 (11) 4
2009/2010 23 (9) 7
2008/2009 28 (19) 4
2007/2008 33 (10) 4
2006/2007 39 (5) 6
2005/2006 30 (7) 5
2004/2005 36 (8) 8
2003/2004 43 (4) 8
2002/2003 52 (7) 14
2001/2002 32 (8) 9
2000/2001 36 (9) 7
1999/2000 44 (0) 7
1998/1999 36 (5) 10
1997/1998 36 (1) 9
1996/1997 35 (2) 5
1995/1996 41 (3) 12
1994/1995 39 (1) 4
1993/1994 50 (8) 17
1992/1993 45 (1) 11
1991/1992 41 (10) 7
1990/1991 1 (1) 1
Łącznie 802 (161) 168