Rudi Garcia udzielił wywiadu The Athletic, w którym ujawnił, że w 2021 roku był bliski objęcia stanowiska menedżera Manchesteru United. Wówczas Francuz znalazł się w gronie kandydatów do zastąpienia Ole Gunnara Solskjaera.
Solskjaer został zwolniony przez „Czerwone Diabły” po dotkliwej porażce 1:4 z Watfordem, co zakończyło jego trzyletni pobyt w klubie. Ponieważ do rozstania doszło w trakcie sezonu, władze Manchesteru United zdecydowały się zatrudnić tymczasowego szkoleniowca, który poprowadziłby zespół do końca rozgrywek.
Były selekcjoner reprezentacji Belgii, zdradził, że ubiegał się o tę posadę i dwukrotnie rozmawiał z przedstawicielami klubu. W tamtym czasie pozostawał bez pracy po odejściu z Olympique Lyon pod koniec poprzedniego sezonu. Wcześniej, w 2011 roku, zdobył dublet z Lille, triumfując zarówno w lidze, jak i w krajowym pucharze.
Garcia nie otrzymał jednak posady na Old Trafford. Ostatecznie, w grudniu 2021 roku, stanowisko objął Ralf Rangnick, który podpisał kontrakt obowiązujący do końca sezonu.
Czy zatem prawdą jest, że Garcia znalazł się w finałowej dwójce kandydatów i był – obok ostatecznie wybranego szkoleniowca – jedyną osobą, która przeszła do drugiego etapu rozmów?
– Tak, dwa razy rozmawiałem o pracy w tym fantastycznym klubie, jednym z najlepszych na świecie. Chciałem pracować w Anglii i spotkałem się z Darrenem Fletcherem (przyp. red. ówczesnym dyrektorem technicznym) oraz Johnem Murtoughem (przyp. red. ówczesnym dyrektorem ds. piłki nożnej). Była to tymczasowa rola i zapytali mnie, co zrobię, gdy dobiegnie ona końca.
– Odpowiedziałem, że poradzę sobie tak dobrze, że zostanę w Manchesterze, ale ostatecznie powierzyli tę funkcję Ralfowi. Manchester United to ogromny klub, ale pracowałem już w innych wielkich zespołach, których kibice tworzyli niesamowitą atmosferę: w AS Romie, Olympique Marsylii, Lyonie i Napoli. Wiąże się to z presją i bywa skomplikowane, ale kiedy wygrywasz, jest to coś wspaniałego.
– Z pochodzenia jestem człowiekiem z basenu Morza Śródziemnego i mam gorącą krew. Nawet w Napoli, gdzie spędziłem zaledwie cztery miesiące, zanim prezes mnie zwolnił, ale nie stało się to z powodu wyników, lecz dlatego, że chciałem podejmować decyzje, które należą do trenera. Dobrze się tam czułem – zakończył.









