Joanna Bryndza Problemy Manchesteru United ze stałymi fragmentami gry to historia opowiadana wielokrotnie w ciągu ostatnich kilku lat.
W jednym sezonie punktem zapalnym jest defensywa, a w innym niezdolność do zdobycia bramki. Niezależnie od tego, kto prowadził zespół i jacy zawodnicy zakładali czerwoną koszulkę, dręczyła ich ogólna słabość w tym zakresie.
W sezonie 2024/25 to właśnie obrona stałych fragmentów gry – a konkretnie rzutów rożnych – była przyczyną problemów najpierw dla Erika ten Haga, a teraz Rubena Amorima.
Pomimo wprowadzonych zmian w przygotowaniu – od czasu przybycia Amorima to Carlos Fernandes przejął bardziej znaczącą rolę – i modyfikacji ustawienia defensywnego, Manchester United w dalszym ciągu boryka się z nieumiejętnością obrony przed rzutami rożnymi przeciwników.
Od początku tego sezonu tylko Wolverhampton straciło więcej bramek (10) po tego typu stałych fragmentach niż Manchester United (9). Po uwzględnieniu równych szans – poprzez analizę liczby straconych goli na 100 rzutów rożnych – wskaźnik “Czerwonych Diabłów” na poziomie 10,6 był najgorszy w angielskiej ekstraklasie w tym sezonie. Co niepokojące, Manchester United regularnie traci wysokiej jakości okazje z rzutów rożnych, a ich ogólny współczynnik wynosi 6,8 xG, co także jest najsłabszym wynikiem w Premier League.
Największy problem stanowi obrona bliższego słupka. Nie jest więc zaskoczeniem, że przeciwnicy celowali w ten obszar przy dośrodkowaniach z narożnika – 66 procent zagrań posyłano właśnie w tym kierunku.
Manchester United na początku obecnej kampanii stosował podejście hybrydowe, za które wówczas odpowiadał Ten Hag i Andreas Georgson. Ustawienie to zakładało, że czterech zawodników znajduje się w strefie (zaznaczeni na żółto), której zadaniem jest ochrona bliższego słupka, a kolejna czwórka (czerwony) stosuje krycie indywidualne w obszarze centralnym.
W niektórych spotkaniach ustawienie defensywne było nieznacznie modyfikowane – poprzez dodanie jednego zawodnika więcej do strefy – ale powyższe podejście stanowiło podstawę ich strategii w większości spotkań przed przybyciem Amorima.
Pierwsza bramka, którą Manchester United stracił bezpośrednio z rzutu rożnego, padła w spotkaniu z Tottenhamem we wrześniu, bowiem trafienie Joao Pedro z meczu przeciwko Brighton & Hove Albion zostało uznane jako gol w drugiej fazie ataku.
We wspomnianej rywalizacji z “Kogutami”, obrona Manchesteru United ustawiła się standardowo czwórką w strefie (żółty) wokół pola karnego, czterech zawodników kryło indywidualnie (czerwony) a Alejandro Garnacho i Marcus Rashford bronili krótkiego rozegrania.
Początkowo w pobliżu bliższego słupka znajdowali się Bruno Fernandes i Joshua Zirkzee, Matthijs de Ligt zajmował centralny punkt, a Diogo Dalot bronił dalszego zagrania na długi słupek.
Kryciem indywidualnym zajęci byli Manuel Ugarte (Rodrigo Bentancur), Noussair Mazraoui (Dominic Solanke), Kobbie Mainoo (Micky van de Ven) oraz Lisandro Martinez (Cristian Romero).
Czerwona kartka dla Fernandesa pod koniec pierwszej połowy zmusiła Manchester United do zmiany ustawienia.
Rasmus Hojlund (biały), Christian Eriksen (czerwony) i Casemiro (żółty) przejęli rolę Rashforda, Ugarte i Zirkzee, natomiast Mazraoui wspierał Martineza po kontuzji Mainoo, pozostawiając Solanke bez krycia.
Mason Mount (biały), który zastąpił Mainoo, znalazł się na dziwnej pozycji tuż przy krawędzi pola karnego. Możliwe, że zmiana ustawienia oznaczała, że Mount przejął zadania Fernandesa, polegające na bronieniu bliższego słupka i ruszeniu do przodu w przypadku krótkiego rozegrania. Aczkolwiek jak widać na powyższym przykładzie – angielski pomocnik znalazł się w martwym punkcie.
Niepilnowany Solanke w tym momencie stał się problemem. Jednak najbardziej niepokojące było to, jak Pape Matar Sarr wymknął się za Casemiro w stronę bliższego słupka, aby uderzyć piłkę…
…i stworzył przestrzeń dla Solanke, który strzelił gola z bliskiej odległości, czym przypieczętował zwycięstwo Tottenhamu.
Na tym przykładzie – w listopadzie przeciwko Chelsea – “Czerwone Diabły” broniły się w strefie piątką zawodników (żółty), Ugarte, Hojlund i Martinez (czerwony) stosowali krycie indywidualne, natomiast ponownie przed krótkim rozegraniem mieli zabezpieczać Garnacho i Rashford.
Tymczasem Chelsea przygotowuje się do ataku na piłkę (biały), a o swoje pozycję walczą Wesley Fofana, Nicolas Jackson i Levi Colwill. Obok nich ustawiają się Noni Madueke (żółty) i Pedro Neto (czerwony), a Romeo Lavia (czerwony) przesuwa się do przodu, aby zająć miejsce bliżej bramki.
Gdy Cole Palmer przygotowuje się do wykonania rzutu rożnego, Lavia blokuje Mazraouiego, Madueke rusza w kierunku bliższego słupka, a Fofana zmienia kierunek ruchu.
Celem Chelsea jest wykorzystanie słabości Manchesteru United przy krótkim słupku, poprzez zakłócenie strefowych obrońców.
Zanim dośrodkowanie Palmera dotrze do strefy docelowej, Lavia i Neto (czerwony) blokują Mazraouiego i De Ligta, Madueke (żółty) przesuwa Casemiro, a Fofana (biały) kontynuuje swój ruch w kierunku krótkiego słupka.
Ta zagrywka działa, a Chelsea ma dwóch zawodników idealnie ustawionych do odbioru dośrodkowania, ale główka Madueke trafia w słupek.
Manchester United musiał popracować nad rzutami rożnymi w defensywie. Amorim zmienił ustawienie, wyznaczając dwóch dodatkowych zawodników do strefy, dlatego więc obecna organizacja składa się z sześciu graczy strefowych (żółty), dwóch z kryciem indywidualnym (czerwony) oraz dwóch (biały) do obrony obszaru w pobliżu punktu karnego i krótkiego rogu, ale nawet po wprowadzonych zmianach, zespół boryka się z tymi samymi bolączkami.
Porażka 0:2 na Emirates była dowodem na to, że “Czerwone Diabły” wciąż mają nad czym pracować, a dwie bramki stracone po stałych fragmentach tylko w tym utwierdzają.
Przy pierwszym golu, Manchester United miał sześciu zawodników ustawionych w strefie (żółty): Fernandes, Hojlund, Dalot, De Ligt, Maguire i Mazraoui. Za nimi miejsca zajęli Mount i Ugarte (czerwony), którzy “opiekowali” się Williamem Salibą i Kaiem Havertzem, a Amad i Garnacho bronili obszaru w pobliżu pola karnego.
Atak Arsenalu rozpoczął się od dalszego słupka, a gdy Declan Rice dał sygnał: Jurrien Timber (żółty), Jakub Kiwior, Gabriel Martinelli i Thomas Partey (czerwony) ruszyli w kierunku bliższego słupka…
Przewaga Arsenalu w tym obszarze wymagała jedynie zablokowania De Ligta przez Parteya i lekkiego popchnięcia Hojlunda, którym zajął się Timber (żółty). Ten ostatni skierował piłkę do siatki, dając Arsenalowi prowadzenie.
Konsekwencje porażki z “Kanonierami” były większe niż tylko trzy punkty, ponieważ praktycznie wszystkie rzuty rożne Arsenalu stwarzały zagrożenie bramce Andre Onany, i uwypukliły w jaki sposób można utrudnić życie Kameruńczykowi.
Dlatego też Newcastle United, Wolverhampton i Tottenham próbowali w kolejnych spotkaniach zakręcić piłkę bezpośrednio do siatki, a dwóm ostatnim udało się zdobyć “gola olimpijskiego”.
W meczu z “Wilkami”, który zakończył się porażką 0:2 w zeszłym miesiącu, Manchester United początkowo bronił szóstką w strefie (żółty), Mainoo i Hojlund (czerwony) pilnowali Jorgena Strand Larsena i Santiago Bueno, a Ugarte i Amad (biały) chronili obszar w pobliżu punktu karnego, będąc jednocześnie na pozycji do obrony krótkiego rogu.
Ponownie, czerwona kartka dla Fernandesa zmusiła do zmiany ustawienia, ale swoboda, którą miał Matt Doherty w blokowaniu Onany nie wynikała z tego, że drużyna Amorima broniła się mniejszą liczbą graczy strefowych.
Martinez zajął pozycję Fernandesa przy bliższym słupku, a Hojlund zmienił rolę na zawodnika strefowego. Tym samym Amad był jedynym zawodnikiem “Czerwonych Diabłów”, który znajdował się w na jedenastym metrze.
Zanim Matheus Cunha wykonał stały fragment, “Wilki” miały w polu karnym pięciu piłkarzy, natomiast kompletnie bez krycia pozostali Doherty i Goncalo Guedes, którzy byli w stanie przeszkodzić Onanie.
W momencie dośrodkowania Doherty (czerwony) zbliżył się do Onany, aby zablokować bramkarza, a Guedes (żółty) mógł swobodnie atakować dalszy słupek.
Podsumowując, gra w osłabieniu – po wyrzuceniu z boiska Fernandesa oraz kontuzji De Ligta z Brentford – przyczyniła się do utraty przez Manchester United trzech z dziewięciu goli straconych po rzutach rożnych w tym sezonie Premier League. Warto jednak pamiętać, że napięty harmonogram nie sprzyjał poprawie tego elementu gry, co może – jak dotąd – stanowić pewne usprawiedliwienie.
