Karol Tyniec Pierwsza połowa niedzielnej potyczki Manchesteru United z Fulham dawała nadzieję na dobry wynik, jednak druga część przypomniała najczarniejsze demony z kadencji Erika ten Haga. Zapraszamy do lektury kilku pomeczowych wniosków po drugim ligowym występie “Czerwonych Diabłów”.
Bezzębność w ofensywie
Ofensywa Manchesteru United doskonale rozpoczęła mecz. Dogodną sytuację w pierwszych minutach miał Matheus Cunha, jednak jego strzał był minimalnie niecelny. Później Brazylijczyk miał też swoje okazje, tak samo jak Bryan Mbeumo czy Amad Diallo. Niestety, po dobrym początku meczu “Czerwone Diabły” w późniejszych fragmentach stworzyły tylko cztery dogodne sytuacje.
Pierwsza – w 14. minucie, kiedy Bayindir zagrał idealną piłkę do Cuhni, znajdującego się przed polem karnym. Niestety, Brazylijczyk chybił. Druga to niewykorzystany karny Bruno Fernandesa. Trzecia – dogodna sytuacja Diallo z 48. minuty. A czwartą była bramka, którą Yoro zdobył z pomocą Rodrigo Muniza.
Tak mała liczba sytuacji od 14. minuty i niewykorzystanie tych, które były, wskazują na dalszą “bezzębność” ofensywy.
Dlaczego, po obiecującym występie przeciwko Arsenalowi, na Craven Cottage nie było już tak przekonująco? Skuteczna okazała się reakcja trenera Fulham, który po dobrym początku duetu Cunha – Mbeumo nakazał swoim podopiecznym, aby cała uwaga obrony gospodarzy była skupiona właśnie na nich.
Idealnie było to widać w 60. minucie przy sytuacji Diego Dalota, w której Portugalczyk uciekł Ryanowi Sessegnonowi, skupionemu na Mbeumo. Niestety, Sessegnon szybko dogonił Portugalczyka i cała akcja się nie udała.
Kolejnym powodem był niedziałający środek pola, a szczególnie jego filar – Bruno Fernandes.
Problemy Bruno
Głównym powodem niedziałającej ofensywy jest złe ustawienie filaru pomocy Manchesteru United. Bruno Fernandes grający w tej samej linii co Casemiro po prostu się nie sprawdza. Wszystkie ofensywne walory Portugalczyka są niwelowane i stąd bierze się jego słabsza dyspozycja w ostatnich spotkaniach.
Ruben Amorim powinien podjąć decyzję, czy chce na siłę wystawiać Bruno na pozycji, do której on nie ma predyspozycji, czy pozwoli mu z powrotem grać bezpośrednio za napastnikiem. Innym rozwiązaniem jest posadzenie go na ławce rezerwowych i wystawienie do pierwszej jedenastki Kobbie’ego Mainoo, który w tym sezonie nie dostał jeszcze ani minuty.
Najlepszym rozwiązaniem wydaje się wystawianie Bruno na pozycji, gdzie będzie mógł najwięcej dać drużynie. Ruben Amorim powinien wykazać się większą elastycznością i nie trzymać się kurczowo taktyki – tak, aby dobrze zagospodarować takiego piłkarza jak Bruno Fernandes.
Świetny Yoro
Jednym z nielicznych piłkarzy, których warto wyróżnić po tym spotkaniu, jest Lenny Yoro. Francuski obrońca grał od początku na najwyższym poziomie. Jego interwencje – takie jak ta w 53. minucie przed polem karnym, gdy wślizgiem wybił piłkę napastnikowi Fulham i nie dopuścił do sytuacji sam na sam z bramkarzem – uratowały wynik tego spotkania.
Suche liczby również potwierdzają to, co widzieliśmy na boisku. Yoro w spotkaniu z Fulham miał dokładność podań na poziomie 88 procent, wygrał wszystkie pojedynki, a także zanotował pięć skutecznych wślizgów.
Leny Yoro loves a last ditch challenge pic.twitter.com/r6b98WhzXn
— Football on TNT Sports (@footballontnt) August 25, 2025
Perspektywy
Po dobrym spotkaniu z Arsenalem mecz z Fulham był kubłem zimnej wody dla Rubena Amorima i dowodem na to, że Manchester United nadal ma sporo do poprawy. Jeśli “Czerwone Diabły” mają wygrywać z każdym, to nie mogą sobie pozwalać na tak rażącą nieskuteczność jak to miało miejsce w pierwszych minutach meczu z Fulham.
Kamyczkiem do ogródka Amorima jest wspomniany tutaj wcześniej brak elastyczności z jego strony. Portugalczyk musi bardziej dostosowywać się do piłkarzy i ich umiejętności, a nie na siłę wciskać ich do swojego systemu, jak w przypadku Bruno Fernandesa.
Przed Manchesterem United teraz pucharowy mecz z czwartoligowym Grimsby i ligowy pojedynek z beniaminek Burnley. Zwycięstwo w meczu pucharowym powinno być formalnością, a w Premier League czas pokazać, że “Czerwone Diabły” są zespołem o dwie klasy lepszym, który wyciągnął wnioski z poprzednich wpadek.
