Joanna Bryndza Czasami pojawiają się chłopcy, na których wystarczy spojrzeć, aby zdać sobie sprawę, że mają to coś – ten wyjątkowy błysk, który definiuje najwyższy poziom – tak ocenia postać Kobbiego Mainoo, Rio Ferdinand w swojej kolumnie dla BBC.
Treść oryginalna
Kobbie Mainoo to jeden z tych dzieciaków.
To było jeszcze w lutym, kiedy zdobył swoją pierwszą bramkę w Premier League dla Manchesteru United. Powiedziałem wtedy, że przypomina mi legendarnego holenderskiego pomocnika, Clarence’a Seedorfa. Nie miałem na myśli jego umiejętności, tylko styl poruszania się.
Zapytałem o to Clarence’a, tutaj w Niemczech, i stwierdził, że zdecydowanie on też to widzi.
Rzecz w tym, że gdy oglądasz jego grę, on za każdym razem jest coraz lepszy. Oprócz jego ruchu, ważne są także podejmowane decyzje oraz tempo jego podań, a także to, że zawsze wydaje się mieć kontrolę, i sposób, w jaki radzi sobie ze wszystkim, co go spotyka, mimo zaledwie 19 lat.
Jednak najlepsze w jego grze jest to, że jest gotowy czekać. Spróbuję wyjaśnić, co mam na myśli.
Kiedy jesteś młodym dzieciakiem, grającym na poziomie Kobbiego, czasami próbujesz udowodnić, dlaczego tu jesteś. Wiem z własnego doświadczenia, że zawsze musisz pokazać, na co cię stać, ale to może się skończyć zbyt dużym wysiłkiem.
Kobbie taki nie jest. Nie będzie próbował na siłę naciskać i przesadzać.
Obserwowałem go uważnie i przez pierwsze 30 procent podań piłki, które dostaje w początkowych minutach meczu, jest zadowolony z krótkich podań, na pięć czy dziesięć jardów, czekając na odpowiedni moment na swoje naturalne zagranie.
Potem, gdy nadchodzi ten moment – a on dokładnie wie kiedy – może dać ci ten efekt “wow”, gdzie kogoś wyciąga, łamie pressing lub kiedy przeciwnik myśli, że odbierze mu piłkę. Te chwile, kiedy ma ich w ślepym zaułku, a on i tak po prostu wychodzi z tego, a ty mówisz: “o mój Boże”.
To co robi, jest częścią gry – a tak na marginesie, słyszałem, jak mówił to Gareth Southgate – i sprawia wrażenie bardzo łatwego, ale w rzeczywistości jest jedną z najtrudniejszych rzeczy.
Zapytaj dowolnego pomocnika, jak to jest przyjąć piłkę od swoich obrońców, tyłem do gry, nie wiedząc, co jest za tobą i z piłkarzami naciskającymi cię z różnych kątów, a jednocześnie będąc w stanie wyczuć, gdzie się znajdują, i mimo to nadal wyjść z tego obronną ręką.
Gareth potrzebował trochę czasu, aby uświadomić sobie, że Kobbie jest odpowiednim partnerem dla Declana Rice’a w środku pola reprezentacji Anglii.
Najpierw w tej roli występował Trent Alexander-Arnold, potem Conor Gallagher. Ale Gareth teraz wie, i wszyscy inni także. Nie możesz zostawić Kobbiego na ławce.
Powiedziałem to od razu po tym, jak obejrzałem mecz, w którym pokonaliśmy Słowację w ⅛ finału, a był to pierwszy raz, gdy w spotkaniu reprezentacji Kobbie rozpoczął w wyjściowym składzie.
Myślałem, że nie ma możliwości, żeby Gareth oglądając ten mecz, pomyślał: “och, nadal musimy eksperymentować w środku pola”. Dzieciak pokazał, że jest naprawdę dobry i tyle. Musi grać.
Wiek Kobbiego i brak doświadczenia są prawie nieistotne. Gra już znacznie ponad to ile ma lat. Wie, że należy do tego poziomu i nic go nie przeraża.
W niedzielę, jako nastolatek, zagra w finale Mistrzostw Europy, ale skala wydarzenia nie jest w stanie go przestraszyć.
Widzieliśmy to podczas finału Pucharu Anglii, nie tylko po jego występie, który zapewnił mu tytuł najlepszego zawodnika meczu, ale także podczas celebracji, a raczej jej braku, po tym jak pomógł pokonać Manchester City na Wembley. Wielu innych zawodników w jego wieku byłoby może nieco przesadnie żywiołowych, ale on jest po prostu zrównoważony i spokojny.
Częściowo wynika to z jego pochodzenia. Spędziłem trochę czasu z jego rodziną na początku turnieju, a także po półfinałowym zwycięstwie nad Holandią.
Dobrze się bawili i spędzali miło czas, chłonąc to wszystko w taki sam sposób, jak ja oczekuję, że robi to Kobbie, ale bez szaleństw i przesady. Wszyscy oni są naprawdę cudownymi, zrównoważonymi, solidnymi i wszechstronnymi ludźmi, dlatego on jest taki sam, i wydaje się być niewzruszony zdobytą sławą.
Kobbie już jest niesamowitym graczem. Miejmy nadzieję, że na zakończenie tego turnieju, pomoże Anglii zostać mistrzami Europy.
Jednak niezależnie od tego, czy pokonamy Hiszpanię w finale, czy nie, mam nadzieję, że docenia te chwile i się nimi cieszy… ale potem zacznie się zastanawiać: “co mogę dalej zrobić?”
Zdarza się, że dzieciaki pojawiają się i robią wielkie wrażenie, ale część tego sukcesu wynika z tego, że są niespodzianką. Nikt nie wie, kim są, ale to trwa tak długo, jak długo będziesz na największej scenie.
Kobbie miał za sobą kilka niesamowitych miesięcy, od swojego debiutu w Premier League w listopadzie, po grę w tak ważnych meczach dla reprezentacji na tym turnieju. Ale to dla niego dopiero początek, więc jak może ulepszyć swoją grę?
Właśnie tak postępowali najlepsi piłkarze, włącznie z samym Seedorfem. Powiedział mi, że sam nauczył się grać lewą nogą, bo wiedział, że to będzie miało znaczenie i zrobi różnicę, że może podawać obiema nogami i stać się większym zagrożeniem.
Czy zatem Kobbie może rozszerzyć swoją grę, aby mógł wykonywać więcej podań na odległość ponad 20 jardów, aby móc odbierać piłkę od obrońców i posyłać ją do przodu, tak jak zwykł to robić Paul Scholes?
Czy w przyszłym sezonie zobaczymy go jak zdobywa więcej bramek, albo czy będzie podejmował więcej ryzyka przy podaniach?
Nie mówię, że to są rzeczy, które musi robić, ale chcę widzieć, jak się rozwija.
Są elementy, które Kobbie mógłby dodać, które mogłyby zmienić go z bardzo dobrego piłkarza, w jednego z najlepszych – w zasadzie na poziomie Seedorfa. To jest to, do czego powinien dążyć.
