Joanna Bryndza Manchester United spadł z pozycji lidera angielskiego futbolu do obiektu kpin, po najgorszym sezonie od ponad 50 lat. 15. miejsce w Premier League i porażka z Tottenhamem Hotspur w finale Ligi Europy sprawiły, że kibice “Czerwonych Diabłów” tęsknią za dominacją ery Sir Alexa Fergusona. Paul Ince nie jest wyjątkiem.
Kiedy w 1993 roku, Manchester United zdobył swój pierwszy tytuł mistrzowski od 26 lat, Ferguson uczynił to z drużyną znaną zarówno z charakteru, jak i umiejętności. Zahartowani wojownicy, tacy jak Steve Bruce, Bryan Robson, Mark Hughes i Ince, którzy stanowili o bezkompromisowej i nieustępliwej sile w środku pola, byli w centrum tego wszystkiego. Kontrast z aktualną sytuacją nie mógł być większy.
– Naprawdę smuci mnie widok Manchesteru United i to, gdzie teraz jest. W drużynach, w których grałem, mieliśmy nie tylko wielu znakomitych zawodników, ale także twardych rywali i świetne charaktery. Słyszysz, jak Gary Neville, Jamie Carragher i Roy Keane mówią o tym, że w grze brakuje charakteru, ponieważ zawodnicy nie mają obecnie takiej wytrzymałości psychicznej.
– Kiedy byłem w Manchesterze United, jako zawodnicy analizowaliśmy potencjalne transfery i mówiliśmy: “Czy on jest wystarczająco dobry, aby grać dla Manchesteru United?” Nie chodziło tylko o to, aby być topowym zawodnikiem, ale o to, jak się zachowujesz i czy radzisz sobie z presją i oczekiwaniami związanymi z grą dla tego klubu. Kibice wymagają, żebyś dawał z siebie wszystko tydzień po tygodniu, ale niektórzy z obecnych zawodników nie potrafią sobie z tym poradzić mentalnie. Nie mają charakteru, aby to zrobić.
Ruben Amorim, a także hierarchia “Czerwonych Diabłów”, znaleźli się pod coraz większą obserwacją, w obliczu fali brutalnych cięć i zwolnień na Old Trafford. Ince twierdzi, że potrzebna jest stabilność, przy czym kwestionuje niektóre taktyki portugalskiego trenera, takie jak sztywne trzymanie się formacji, która po prostu się nie sprawdza, czy decyzję o wystawieniu Luke’a Shawa i Masona Mounta w finale Ligi Europy i posadzeniuena ławce Alejandro Garnacho.
– Mieliśmy najlepszego menedżera na świecie w osobie sir Alexa Fergusona, który położył fundamenty dla klubu. Od czasu jego odejścia, Manchester United miał wielu różnych menedżerów, co pokazuje, że nie potrafią sobie z tym poradzić. Amorim pracuje z tymi zawodnikami od momentu, w którym się pojawił i nie było widać żadnej poprawy. Nie mówimy tutaj o słabych piłkarzach, mówimy o zawodnikach, którzy nie potrafią grać w systemie, który Amorim chce wprowadzić.
– Powiedział, że nie zamierza zmieniać swojego ustawienia, ponieważ wierzy w to co robi, ale równowaga nie wygląda dobrze. Będąc menedżerem, wykorzystujesz zawodników, których masz i proponujesz system, który im odpowiada. Garnacho grał przez cały sezon w Lidze Europy, ale w finale usiadł na ławce, a z jakiegoś powodu Amorim wystawił dwóch zawodników (Shawa i Mounta), którzy ledwo wrócili do gry.
– Wydali ponad 40 milionów funtów na Manuela Ugarte, a on nawet nie mógł wejść na boisko w Bilbao! Ludzie mówią: „Żal mi Amorima”, ale ja nie współczuję nikomu – jest menedżerem Manchesteru United i to najlepsza praca na świecie. Kibice są wobec niego cierpliwi, podobnie jak zarząd, ponieważ nie mogą być w sytuacji, w której ciągle zmieniają menedżerów, bo to jest droga donikąd. Ale to lato będzie kluczowe, ponieważ Manchester United jest obecnie o wiele mil od pierwszej piątki w Premier League.
Rekrutacja będzie kluczowa po zeszłorocznych wydatkach pod wodzą Erika ten Haga, które nie przyniosły oczekiwanych efektów.
– Manchester United wydał mnóstwo pieniędzy, więc nie ma absolutnie żadnego usprawiedliwienia dla miejsca, które zajęli w lidze. W moim pierwszym sezonie 1989/90 skończyliśmy na 13. pozycji, ale w tym samym roku sięgnęliśmy po Puchar Anglii i cały czas robiliśmy postępy. Mam nadzieję, że nastąpi podobny scenariusz w przypadku Amorima, ale czeka nas bardzo długa droga. Następne dwa lub trzy miesiące, będą bardzo ważne dla niego i zarządu Manchesteru United.
“Czerwone Diabły” potwierdziły wyczekiwany transfer Matheusa Cunhi z Wolverhampton Wanderers za 62,5 miliona funtów, ale Ince ostrzega, że klub potrzebuje większej siły ognia, bowiem ostatnie nabytki nie spełniły standardów.
– Gdybyś wybrał jedenastu najlepszych piłkarzy z Premier League, nie znalazłbyś wśród nich ani jednego zawodnika Manchesteru United. I prawdopodobnie mógłbyś to powiedzieć o okresie ostatnich sześciu lub siedmiu lat. Jak to możliwe, że Liverpool może podpisać kontrakty z takimi zawodnikami jak Virgil van Dijk, Ryan Gravenberch i Alexis Mac Allister, a Arsenal pozyskuje Declana Rice’a?
– Dlaczego Manchester United nie starał się o nich? Czy szukają w odpowiednich miejscach? Nie sądzę, że tak jest w tej chwili, więc przed nami wielkie lato dla wszystkich zaangażowanych w Manchesterze United. Bardzo potrzebują zawodników, którzy mogą stanowić o większej sile ognia i patrzę na kogoś takiego jak Ollie Watkins, jak na piłkarza, którego ten klub musi pozyskać.
Ince trafił na Old Trafford z West Hamu United w 1989 roku, a w swoim dorobku ma dwa tytuły Premier League, dwa Puchary Anglii, Puchar Ligi, Puchar Zdobywców Pucharów i Superpuchar Europy. W 1995 roku odszedł do Interu Mediolan i stał się czarnym charakterem wśród fanów Manchesteru United po tym, jak Ferguson nazwał go „wielkim Charliem”, zanim w 1997 roku powrócił do Premier League, aby dołączyć do odwiecznego rywala Liverpoolu.
